నిగర్వి

నిగర్వి
నేను నిగర్వినే
ఐనా నాలోని గర్వాన్ని
బయట పెడుతుందా అద్దం.
**********
వీణ తీగలు
ఆకాశం నుండి చూస్తే
వీణ తీగలుగా కనబడిన
ఆ నదీ పాయలను మీటుదామని
ఉన్నపళంగా బయలుదేరిన జాబిలికి
అడ్డొచ్చి అసలు నిజాన్ని
చెబుతున్నాయా మేఘాలు.
***********
ఊహల పూదోట
మృత్యువంత దూరాన
ఆగింది శిశిరం
నా ఊహల పూదోటలో.
*********
సరస్సు
సిగ్గు పూలను విరబూయిస్తాయో
ఆవేశాలను ఆరబోస్తాయో
ఆ సంధ్యలీ సరస్సులో.
**********

ఇంద్ర ధనుస్సు

ఇంద్ర ధనుస్సు

ఎడబాటు ఫలించిన
నీ, నా కన్నుల నడుమ
సప్తస్వరాలను నేర్చుకుంటున్న
సప్త వర్ణాలను చూసి
ఉలికి పడుతుందా ఇంద్రధనుస్సు.
***********
మహా సంగ్రామం
ఊయలూగే పసిపాపలా ఐనా
నిలబడడం వచ్చిన యోధుడిలా ఐనా
మహాసంగ్రామమే చేయడమొచ్చా దీపానికీ చీకటితో.
***********
చితులు
లోకానికంతటికీ
వెలుగు చూపడానికి
ఎక్కడికక్కడ చితులను
వెలిగించిందీ చరిత్ర.
*********
అవినీతి
నాలుగు అడుగులు వెనక్కి వేయడమే
నేర్పిందా ఆకలి క్రూర మృగానికి కూడా
కానీ కడుపు నిండిన మానవ మృగానికి
అవినీతో?
************
పొద
పొద ఎదలో చేరి
తాను కనిపెట్టిన రహస్యాన్ని
అడవి కంతటికీ చెప్పేదాకా
కుదురెక్కడ వస్తుందా గాలికి.
*********

మధువు

మధువు 

పాత్రల కొద్దీ మధువును
కొసరి కొసరి పోస్తుంటే ఆ మేఘాలు!
మత్తులో పడి అడుగైనా కదపగలవా?
ఆ కొండలు.
**********
ప్రహేళికలు
చూపులతో నా సమస్త చీకట్లను వెలిగించే 

కాంతి ప్రహేళికలనెవ్వరు వెలిగించారు 

నీ కన్నుల.
*********
గతం
మనిషికి మనిషి దొరికాడంటే
తన గతం తనకు దొరికినట్లే
ఆ కాలానికి.
*********
అలంకారం
అద్దాన్ని నాకు అలంకారమెందుకంటే
ఓ పట్టాన వినిపించుకోకుండా
ఆ వాడని వసంతాన్ని నా పాలు చేసి
ఎలా వస్తూ పోతున్నాయో చూడా మేఘాలు
అంటోందా చెరువు.
**********

మనసు చెక్కిన శిల్పం 

మనసు చెక్కిన శిల్పం

నిముషాన వెళ్ళదలచి
నీ చూపుల ఆశుకవితా ధారలు
నే కోరియుంటి గానీ నీవేల
వలపులీను చూపుల కావ్య ధారలు కురిపించి
నీ మనసు చెక్కిన శిల్పంలా
నను మలచుకుంటివి
ఇక నే పోవుటెట్లు
********
వసంతం
కన్నీటి శిశిరమైననేమి
నా ఎడద గాయమ్ము
గేయమ్మే అల్లి
వసంతాన్ని విరబూయింతునీ లోకాన.
********
బడాయి
బడాయి కాకపోతే
ఏమంత దూరంలో ఉందని! తన నేస్తం
అంత పెద్ద దీపం వెలిగించి మరీ
బిగ్గరగా అరుస్తూ వెతుకుతుందా మేఘం
ఇంకో మేఘాన్ని.
*********
సమాజం  
పనికి రాని ఆకుల్ని రాల్చుకునే శక్తి
ఆ చెట్టుకున్నట్లే
ఈ సమాజానికీ ఉంటే?
********
యుద్ధం
ఎవరూ వద్దని అడ్డు చెప్పనంత
అందంగా యుద్ధం చేసుకుంటుంటున్నాయోయ్
చీకటితో ఆ రెల్లుగడ్డి పొదలు
మిణుగురు సరాలను విసురుతూ.
*********
పల్లెపడుచు
చెరువంత ఆకాశం కడవంతై
ఆ పల్లెపడుచు చంకలో ఊయలూగిన దృశ్యం
గుండె గోడలపై నుండి
గది గోడల మీదకి చేరింది.
*********
ఇంద్రజాలం
మెరుస్తూ పిలిచినా కన్నెత్తి
క్షణమైనా వాటి వంక చూడలేదని
కిందికొచ్చి రెప్పవాల్చలేని
అందాల ఇంద్రజాలాన్ని
నా కళ్ళ ముందెలా పరచాయో చూడా మేఘాలు
చినుకునొక్క మొలకగా మలచి.
***********

నారుమడి

నారుమడి   

సర్దుకుని సర్దుకుని పెరిగి ఆపై 

ఎదిగేందుకు ఇంత చోటు చూపిన 

ఆ పంట చేలో ఎలా సమ్మోహనంగా 

పరుగెడుతోందో చూడా నారుమడి.

********

జాబిలి 

అందాల నిండు జాబిలిని
అద్దాన పట్టి కొంటెగా దానికి
కను ముక్కు చెవులు గీచేంతలో
నవ్వుతున్న నీవగుపించావేమిటి ఈ అద్దాన!
ఓ నా చెలీ.
*********
వేణువు
ఓనమాలు నేర్చుకుంటానని
లోపలికొచ్చి సంగీత సారస్వతాన్నంతా
నేర్చుకుని బయటకెళ్తున్న గాలిని
మనసారా దీవిస్తుందా వేణువు.
**********
విత్తు
ఆకాశానికి పుడమికి కూడా
తనలోని భావ చిత్రకారున్ని చూపిస్తూ
ఎదుగుతుందా విత్తు.
********
అలంకారం
ఏపుగా ఎదిగిన పంట చేనుకు
కడలి అలల
అలంకారమద్దుతుందా గాలి.
**********

జ్ఞాపకం

జ్ఞాపకం 

నాకు నీడనిచ్చిన జ్ఞాపకాన్ని 

నాతో పాటూ బూడిదౌతూ 

గురుతు తెచ్చుకుందా మాను.

*********

స్తన్యం 

వట్టిపోయిందని చెలి తన ఎదను చూపితే 

అరుస్తూ రోదిస్తూ ఆకాశం నుండి 

ఆ ప్రియుడు దిగొచ్చాడంతే 

ఇక చూడామె ఎన్ని మొలకలకి 

తన స్తన్యాన్ని పడుతోందో.

*********

నల్లని పుష్పం 

ముడుచుకోవడం వికసించడం తప్ప 

వాడడం అంటే ఏమిటో తనకు తెలీదంటూ 

నేలకు మాత్రమే తన పరిమళాన్ని పంచే 

నల్లని పుష్పమే నా నీడ.

********

మానవత 

నాగరికతెంత వికసించినా 

అంటరాని తనాన్ని 

వదిలించుకోలేక పోయిందెందుకో 

ఈ మానవత.

********

పబ్ 

మిణుగురుల్లాటి మసక దీపాల కింద 

గుడ్లగూబలంత వికారంగా 

మన సంస్కృతిని తక్రిందులు చేసిన 

గబ్బిలాలు కొన్ని మత్తులో 

చిందులేస్తున్నాయా పబ్బులో.

*********

రైలు బోగీ

రైలు బోగీ 

ఈ చిగురుటాకుల నుండి 

ఆ పండుటాకుల వరకు 

పెద్దకొడుకైంది 

కాలి ఆ రైలు బోగీ.

*******

ఆ రైలు బోగీ సాక్షిగా 

అంతిమ సత్కారానికి కూడా నోచుకోని 

చావులెన్నో.

*******

కలల పంట 

నాగేటికి కట్టిన ఆ ఎద్దుల గంటల చప్పుడులో 

నా ప్రియురాలి కాలి మువ్వల సవ్వడి విన్నాను 

మొలిచిన మొలకల్లో 

గిలిగింతగా ఆమె పిలుపులు విన్నాను 

ఆ పిలుపులు పాటలైన అనుభూతులతో 

ఎంత పచ్చగా ఈ లోకాన్ని పలకరించానో 

మేనంత ఎదిగిన ఒయ్యారంతో గాలికి నాట్యమాడుతూ 

సౌందర్య దేవతకు పట్టు పీతాంబరమై అమరిన ఆమె మేను 

నా తలపుల పండి ఒంగిన వేళ నా కలల పంటనిదిగో 

ఇలా తూర్పారబట్టుకుంటున్నాను.

**********

 మేఘాల కంబళి 

గ్రీష్మం ఎండలకి సెలవని 

వర్ష ధారలతో చెబుతూ 

చలికి తట్టుకోలేకో ఏమో నల్లని మేఘాలనలా 

కంబళిలా కప్పుకుంటుందా ఆకాశం.

*********

తివాచి 

పుట్టబోయే పువ్వులాటి బిడ్డలు 

ఒడి జారితే ఎక్కడ గాయపడతారో అని 

మాసం ముందుగానే తన కింద 

ఆకుల తివాచి పరచిందా మాను.

********